Spiegels tonen niet alleen ons gezicht, ook onze vervorming
De stad was stil zoals alleen grote steden dat kunnen zijn: vol leven, maar leeg van aandacht. Berlijn ademde kou en geschiedenis tegelijk toen Victor uit de metro stapte bij Alexanderplatz. Hij kende deze stad uit zijn jeugd, toen de muur nog stond. Nu waren er andere muren… onzichtbaar, maar net zo scheidend.
Victor had een afspraak bij een verlaten universiteitsgebouw in Lichtenberg, waar Rachel ooit een tijdje gastdocent was. De universiteit hield haar naam uit de archieven, maar Victor had documenten gekregen van Lotte met daarin een registratienummer van een oud onderzoeksproject: TÜKÖR-13. Tükör, Hongaars voor ‘spiegel’.
Op de derde verdieping wachtte hem een man met kromme schouders en een bril uit een ander tijdperk. Hij heette Dr. Klaus Wächter, voormalig gedragsanalist. “U lijkt op haar”, zei hij zonder verdere inleiding. “De manier waarop u kijkt. Half wantrouwend, half hoopvol.”
Victor antwoordde niet. Hij legde de flyer op tafel die hij in Amsterdam had gevonden. De aantekeningen van Rachel trokken zijn aandacht. Wächter tikte op het papier met een trillende vinger. “Dit was haar laatste lezing. Daarna kregen we bericht van hogerhand: project beëindigd, data overgedragen. We wisten al wat het betekende: ze wilden haar wissen.”
“Welk project?” vroeg Victor. “Waar ging het project over?”
“Over narratieve spiegels. Als je weet hoe iemand zijn wereld verwoordt, kun je zijn of haar gedrag voorspellen. En… beïnvloeden. Rachel bracht taal in kaart als een routekaart naar het uiteindelijke handelen.”
“En CTRL.EU?”
Wächter zuchtte. “CTRL.EU is alleszins geworden waarvoor het nooit was bedoeld. Wij zochten begrip. Zij zochten controle.”
Hij stond langzaam op en liep naar een oude dossierkast. Uit een dubbele bodem haalde hij een map vol handgeschreven diagrammen. Pijlen, clusters en een hoop moeilijke woorden. In het midden stond een naam: Ström, E – Supervisor (Extern).
Victor bladerde verder. Eén document was in Rachels handschrift. Het was geen onderzoeksnotitie, maar een dagboekfragment:
“Elias heeft het gekopieerd. Mijn modellen. Mijn stem. Maar hij begrijpt het niet. De spiegel is geen scherm. Het is een raam. En ramen barsten.”
Iets verderop klonk een vreemd geluid, het leek van buiten te komen. Een raar brommend geluid kwam dichterbij. Wächter verstijfde en waarschuwde: “Je moet gaan. Dit gebouw wordt ‘gescand’ sinds 2019. Niet fysiek. Geen aanwezige wacht of controle, maar sensorisch. Drones.”
Victor vouwde het dossier dicht en stopte het in zijn rugzak. “En u?”
Wächter glimlachte. “Ik ben al vergeten. Jij bent nog zichtbaar.”
Victor verliet het gebouw via een zijdeur. Alert, maar met gepaste haast.
In zijn hotelkamer bladerde hij door Rachels diagrammen. Eén figuur viel op, een dubbele pijl tussen twee initialen: R.R <> V.R.
Een verwijzing. Was hij niet alleen getuige van haar werk, maar ook onderdeel van haar model? Alsof zijn zoektocht door haar was voorspeld. Of erger nog: ingepland.
Hij scande het document en uploadde het naar een beveiligde server. Terwijl hij op zijn laptop tikte, dacht hij terug aan hun jeugd in Londen. Zij was de dromer, hij de scepticus. Zij schreef brieven, hij schreef artikelen. Zij waarschuwde en hij relativeerde.
Nu voelde hij zich onderdeel van iets wat hij nooit zou kunnen begrijpen, maar wel moest afmaken.
De volgende ochtend bezocht hij het graf van Helena Ström, overleden in 2003. Elias’ vrouw. Volgens Wächter was ze een belangrijke schakel in de gevoelsmatig oneindige puzzel. Misschien had Helena iets gezien, of iets gezegd.
Het graf lag er verwaarloosd bij. Op de steen stond:
“Sie sah die Wahrheit – zu früh.”
Ze zag de waarheid. Te vroeg.
Op het graf lag een witte bloem, vers. Iemand anders was hier net geweest.
Victor liep weg. Een man in een lange jas volgde hem op 20 meter afstand. Geen haast, geen poging tot verbergen. Op de hoek van de straat draaide Victor zich om. “Ik ben er al”, zei hij luid.
De man stopte. Toen draaide hij zich om, en liep hij in tegengestelde richting weer naar de drukke weg. Hij ging op in de stad.
Terug in zijn hotel schreef Victor: “Berlijn is een spiegel. En spiegels tonen niet alleen ons gezicht, maar ook onze vervorming.”
Hij dacht aan Rachel. Aan haar notities. Aan haar angst, maar zeker ook haar moed.
Wederom dank voor je reactie. Sommige details komen later in het verhaal aan bod. Je andere opmerkingen neem ik mee in het schrijven van het vervolg. Hopelijk komt het verhaal dan nog beter tot zijn recht.
Je zult wel denken, 2 keer commentaar! Maar ik begreep van mijn vriendin Margreet dat je nog opzoek was naar wat feedback en voor een lekkere psychologische thriller ben ik zeker te porren.
Ik heb bij Margreet ook al aangegeven dat je voor plot en opbouw wellicht eens kunt spieken bij Harlan Coben. Briljant schrijver en meester in de plot!
Verder kijk ik ernaar uit jouw eindresultaat te mogen lezen.
Succes bij het schrijven!
Groet,
Petra
Verzonden vanaf Outlook voor Androidhttps://aka.ms/AAb9ysg ________________________________
Nico Roberto 
Geef een reactie op Petra Reactie annuleren