3: Schaduwen in Barcelona

LEESTIJD: 5 minuten

Als ik een stem overhoud… dan is dit hem

Barcelona blonk in de namiddagzon, maar Victor voelde geen warmte. De geur van zee, beton en espresso mengden zich met de gespannen herinneringen aan Rachel. Volgens haar laatste bekende data-activiteit had ze hier gewoond, of beter gezegd: ze had zich hier verborgen.

Hij huurde een kamer in een voormalig kunstenaarsflat in El Raval, een wijk die ooit radicaal was en nu getekend werd door Airbnb’s en startups.

De flyer uit Amsterdam had hem ertoe gezet in kaart te brengen waar Rachel nog meer had gesproken, vlak voor haar verdwijning. Eén van haar conferenties was in Barcelona, het ging over ‘digitale autonomie’. Via de website van het conferentiegebouw vond hij de originele flyer terug. De titel van de lezing was: “Wie kijkt, leert. Wie controleert, vergeet.”

Met die informatie pakte hij zijn rugzak in en maakte hij zich klaar voor een bezoek aan het gebouw waar destijds de conferentie plaatsvond. Een modern theater, omgebouwd tot tech-centrum.

Eerst wilde de bewaker hem niet binnenlaten, tot Victor zijn perskaart toonde. Dat werkte nog steeds, soms. De geplastificeerde pas, hangend aan een keycord om zijn nek, had hem al heel wat diensten bewezen.

Eenmaal binnen ging hij op zoek naar de plek waar Rachel haar lezing had gehouden. De enige aanwijzing die hij had, was een foto van de website. Deze was na afloop gepubliceerd, genomen over de schouder van Rachel, met het publiek in beeld. Met dat beeld op zijn netvlies controleerde hij deur voor deur.

Tot hij op een lege zaal stuitte, half verduisterd door zonwering. Hij herkende de inrichting van de kamer, ook al stonden er nieuwe stoelen. Het aanwezige podium verraadde dat het de ideale plek was voor een lezing. Hij liep langzaam rond. Zocht iets tastbaars. Maar wat blijft er over, na acht jaar zwijgen?

Zijn aandacht werd getrokken door een usb-poort, ingebouwd in het podium. Zonder nadenken verbond hij zijn laptop, door een slimme usb-stick te gebruiken. Zo kreeg hij toegang tot de map ‘Conferentiezaal 2’. Hij klikte erop. Niets.

Hij dacht terug aan zijn infiltratie in een hackersgroep, lang geleden. Tot een verhaal kwam het nooit, maar hij had er een aantal slimme trucjes geleerd. Zo wist hij bij de geschiedenislog van de map te komen. Aan de data te zien, was de zaal al een tijd niet meer in gebruik maar nog steeds moest hij ver terug scrollen in de data om bij de lezing van Rachel te komen.

Nadat hij de juiste log opende, zag hij slechts één kladbloknotitie: “ECHO.ACTIVE”. Hij wist direct wat het betekende. Echo was een protocol van Rachel, ontworpen om invloedsporen van gedrag te traceren. Hij had de naam zien staan in de map die hij had gevonden in Berlijn. Wächter had hem uitgelegd wat het was.

Het waren algoritmes die niet alleen observeerden, maar ook analyseerden. Een vorm van tegen-surveillance.

Via een VPN-verbinding chatte hij met Wächter. Een nieuw spoor, maar voor Victor doodlopend. Waar moest hij verder zoeken? Wächter wees hem op Mateu Ordoñez, ex-cryptograaf, nu klokkenluider.

Hij regelde een afspraak in een koffietent, vlakbij het theater.

Mateu herkende de naam Rains meteen. “Ze logeerde hier een maand. Betaalde cash. Sprak over patronen als levende entiteiten. En over een systeem dat niet alleen gedrag volgde, maar gedachten… beïnvloedde.”

“CTRL.EU?”

Mateu knikte. “Ze noemde het: de digitale inquisitie.”

Ordoñez had Rachel geholpen met het ontcijferen van versleutelde berichten in codetaal. Hij overhandigde Victor een telefoon die niet meer werkte. Een ouder model, kapot scherm. “Ze liet dit achter. Ik heb het nooit open gekregen.”

Victor nam het mee en bracht het naar een reparatiezaak, aan de rand van de stad. Binnen, in het schemerlicht en voor een stelling telefoononderdelen, stond een vrouw. Lucia. Niemand wist hoe ze verder heette. Ze werkte geruisloos. Als een schaduw in Barcelona.

Binnen een mum van tijd haalde ze een SD-kaart uit de telefoon en had ze de bestanden overgezet. Ook had ze een klein, meerdere malen opgevouwen, stukje papier gevonden wat ze aan Victor overhandigde.

In de hoek van het het zaakje doorliep Victor zijn buit. Eén bestand trok direct de aandacht: “FORMA.VOX”.

Geen document, geen video, maar een geluidsopname. Rachels stem. “Als je dit hoort, ben je dichterbij dan wie dan ook. Elias heeft het project doorgezet. Hij noemt het geen CTRL.EU meer, maar FORMA. Een gedragsmal.”

Het audiofragment ging verder: “Ik heb me teruggetrokken. Niet omdat ik bang ben, maar omdat ik geen controle meer heb over wat ik gecreëerd heb. Als ik een stem overhoud… dan is dit hem.”

Victor herkende haar toon. Niet bang. Vastbesloten. En tragisch op een manier die hij nu pas begreep.

Hij speelde het fragment opnieuw af. Helemaal aan het einde hoorde was er nog een zachte klik te horen. Geen woorden. Alleen… ademhaling. Hij stond op, liep naar buiten, en keek omhoog. Een drone zweefde boven het plein, geruisloos. Het voelde alsof het hem herkende. Daarna vloog het snel weg, met hetzelfde zoemende geluid als hij in Berlijn had gehoord.

Laat op de avond keerde Victor terug naar zijn kamer. Bijna was hij het vergeten: er was nog een aanwijzing. Hij nam plaats aan het kleine tafeltje in de hoek van de kamer. Daar vouwde hij het stukje papier open. Een boodschap, geschreven door Rachel: “Barcelona was mijn spiegel. Als jij het glas breekt, weet dan: sommige reflecties zijn geen herinnering, maar een voorspelling.”

Victor stopte het weg in zijn rugzak, achter een van de vele ritsjes.

Op de SD-kaart had hij naast het audiobestand ook een adres gevonden. Het adres was van een bibliotheek, in Praag. Maar iets in hem zei dat dit geen doorsnee bibliotheek was. Hij boekte een vliegticket naar Praag, pakte zijn notitieboek en schreef:

“Derde stad. Derde echo. Rachel leeft voort in patronen. En wie haar bestudeert, bestudeert uiteindelijk zichzelf.”