1: Stilte van Amsterdam

LEESTIJD: 4 minuten

Stilte is het eindproduct van succesvolle beïnvloeding

De regen viel zachtjes over de glinsterende kasseien van de Prinsengracht, alsof Amsterdam zijn adem inhield. De lantaarns wierpen gebroken cirkels licht op het water, dat traag langs de gevels trok. Victor stond in de deuropening van café De Tijd, een afgelegen pand verscholen achter een rij scheefgezakte huizen. De geur van oud hout, koffie en tabak verwelkomden hem. Het voelde als een plek waar de tijd vastliep, passend bij de klok boven de bar die drie minuten achterstond.

Victor bestelde zwarte koffie. Geen suiker, geen melk. Daar had hij afscheid van genomen toen hij zich als jongvolwassene had beseft dat het ten koste ging van de pure smaak. Hij ging zitten bij het raam, keek naar de regenstrepen die over het glas gleden en liet zijn vingers rusten op zijn notitieboek. Het boek lag open, maar de pagina’s bleven leeg ditmaal. Er viel weinig te noteren sinds dat moment een week geleden, toen hij in een gecodeerd archieffragment de initialen van zijn zus had gezien: R.R.

Rachel Rains. Zijn zus. 45 jaar. Acht jaar weg. Acht jaar stilte.

De combinatie van hoop en woede die sindsdien in hem brandde, had hem hierheen geleid. In zijn zoektocht was hij Lucerna Data, een nieuwe gedragsanalyse, tegengekomen. Geruchten over iets wat CTRL.EU werd genoemd, een gedragsprotocol, verstopt in Europese data-architectuur, lieten hem niet los. Wat begon als journalistieke nieuwsgierigheid was een jacht geworden. Meer dan alleen de zoektocht naar Rachel.

Ze kwam tien minuten te laat. Een vrouw met kort rood haar, een strakke zwarte regenjas en ogen die te veel wisten. Ze liep zonder aarzeling op zijn tafel af en nam plaats aan de andere kant van de tafel. “Je bent precies zoals ik me je had voorgesteld”, zei ze. “Rachel sprak vaak over je.”

Hij zweeg, om zo niet te verraden hoe haar naam hem raakte. De vrouw, Lotte van Haren, stelde zich voor en schoof een envelop over de tafel. “Er is een naam die in jouw richting kijkt. Elias Ström, CEO van Lucerna. Hij was ooit Rachels mentor. Tot ze hem iets weigerde. Daarna is ze… verdwenen.”

Victor opende de envelop. Een geprinte lijst met serverlogs, projectnamen, gebruikerssessies. Eén sprong eruit: MIRROR-19-VR. De laatste twee letters, zijn initialen.

“Ze hebben je al gemodelleerd”, zei Lotte waarschuwend. “Je gedrag, je netwerk, je reis geschiedenis. Je bent geen observator meer, Victor. Je bent onderdeel.”

Victor wuifde naar de barman, die op zijn beurt genoeg wist en met twee glazen rode wijn aan kwam lopen. Tot de nok toe vol. Na een flinke teug vroeg hij Lotte: “En Rachel?”

Ze keek even naar buiten, naar de snel voorbijlopende voetgangers met hun paraplu. “Ze heeft geprobeerd zich los te maken, maar ze wist te veel.” Daarna stond ze op, dronk ze haar glas snel leeg en keek ze naar Victor. “Ga naar het depot van Museum van Moderne Tijden. Daar gaf Rachel haar laatste lezing. De opnames zijn verwijderd, maar niet alle sporen zijn gewist.”

Victor stond langzaam op. “Waarom help je me?”

Lotte keek hem voor het eerst écht aan, zonder masker. “Omdat ik ooit dacht dat controle veiligheid betekende. Maar nu weet ik: controle is stilte. En ik ben het zat om te zwijgen.”

Daarna verdween ze, haar silhouet vervagend in het steegje verderop. Victor bleef achter met slechts één gedachte: dit was geen zoektocht meer. Het was een confrontatie.

Later die avond brak hij in bij het depot van Museum van Moderne Tijden. De beveiliging was als een slechte komedie: twee camera’s, één slapende nachtwaker. In een stoffige kast in de kelder vond hij oude flyers van Rachels lezing, gecodeerde teksten en gedragsmodellen. Zijn blik viel op wat voor velen gekrabbel zou lijken. Maar hij wist beter. Hij herkende het handschrift van Rachel moeiteloos.

“Stilte is het eindproduct van succesvolle beïnvloeding.”

Victors handen beefden. Haar woorden. Haar strijd.

Plotseling hoorde hij voetstappen en een langzaam dichtgaande deur.

Snel dook hij achter de eerste beste vitrinekast waarna hij een man in een donker pak de zaal zag binnenkomen. Strakke passen, een soort scanapparaat in zijn hand. Geen bewaker. Niet iemand van het museum.

Langzaam kwam de man dichterbij, tot twee meter afstand. Toen bleef hij staan. Victor dook nog wat verder ineen. Nadat de man zijn zaklamp trok en zoekend door de ruimte scheen, hoorde hij: “Rains was hier.”

Victor kneep zijn kaken op elkaar, stond op en gooide zich met alles wat hij had op de onbekende man. Een worsteling volgde. Uit een van de kasten greep Victor een grote, zware koker. Met een zwaaiende beweging sloeg hij de man het zwart voor de ogen. Hij stond op, gooide de koker aan de kant en maakte zich uit de voeten. Weg van het depot, langs de beveiliger die nog steeds vredig lag te slapen.

Zonder omkijken rende hij door, de flyer diep in zijn jaszak. Tot hij bij zijn hotel aankwam, daar gooide hij zichzelf, met iets minder inspanning dan even eerder, op bed en pakte hij zijn notitieboek. Hij schreef:

“Rachel leeft. Of, haar stem leeft. En wie haar stil kreeg, is bang dat ze weer gaat spreken.”

De stad was stil en leek te zwijgen. Maar Victor niet.